Son zamanlarda görüyorum ki attığım her adım daha düzenli. Kendinden önceki adıma biraz daha yakın şimdilerde. Hayatım düzene girmiyor aksine her geçen gün belirsizlik kendini daha çok hissettiriyor. Sanki hayatı düzenli insan varmış gibi! Düzeni aramıyorum, bu kesin. Ama düzensiz de olmak istemiyorum. Hayatı yaşamaksa eğer hayat baştan düzensiz. Dengesizlikler içersinde savruluyoruz. Gittiğimiz yol hiçbir zaman belirginleşmedi ki! Önünü görmekten aciz biz insanlar, hayatı düzene sokmaya yelteniyoruz. Garip. Düzenli sandığımız hayatımız aslında düzensizlik içinde yeni bir renk olarak bize geri dönüyor. Şunu biliyorum ki artık hiçbir zaman düzenli olmak için kılımı kıpırdatmayacağım. Tıpkı 24 saatimin hepsini asla planlamayacağım gibi.Şunu hissediyorum. Dünyada geçirdiğim her dakika buraya daha çok alışıyorum. Daha çok seviyorum. Normali de budur. Zamanla öğrenir, zamanla severiz. Sevdikçe dünyayı evim gibi görmeye başlıyorum. Daha bizden bir yer gibi görüyorum. Her geçen gün biraz daha rahat hissediyorum kendimi dünyada. Acıyı, hüznü ve sevinci daha iyi tanıdığım için belki de dünya git gide daha zararsız geliyor. Görüyorsun ki artık şifreler teker teker çözülüyor ve sanki sonuca bir adım daha yaklaşıyor gibisin. İşte adımlarımın düzene girmesi de bundan. Sonuca yaklaştıkça daha çok motive oluyorum. Hayatını düzene sokmaya çalışmıyorsun artık, hayat sana daha düzenli sunmaya başlıyor kendini! İstemesen de heyecanı azalıyor dünyanın. Zaman geçtikçe azalan şifreler can sıkıcı bir hal almaya başlıyor. Yaşlanıyorsun ve anlıyorsun ki hayatı düzene sokma çabaları yersiz. Hayat düzene giriyor. Doğa bunu kendi içinde hallediyor sen istesen de istemesen de.
Hayatı planlayalım ama düzene sokmaya çalışmayalım. Sonuç ortada beceremiyoruz…
0 yorum:
Yorum Gönder