Birkaç günde şunu daha iyi anladım ki okumak kadar konuşmak da çok değerli. Konuşmanın hakkını verebilmek için de sohbeti iyi olan, birikimli ve dünya görüşü geniş bir dost bulmalısınız. Yetmiyor Sorun şudur ki derdimizi iyi anlatabiliyor muyuz?
Birkaç gündür düşünüyorum. Yaşadıklarım ve gözlemlediklerimin sonucu oluşan fikirler bunlar. Yalnız kalmak. “Yalnız kalmak istiyorum.” Demek…
Neden yalnız kalmak isteriz? Yalnız kalmak istemek, yalnızlığın bir yarayı saracak oluşundan değildir aslında. Konuşmak isteriz. Paylaşmak ve kendimizi dinlettirmek. Belki bir yaşam koçu arıyoruz fakat henüz hastayı tanıyamıyoruz. Hasta biziz de; biz kimiz? Dile getiremediğimiz bir sorunum varken ve ne söyleyeceğimizi bilemediğimizden, dostumuzla bunu nasıl paylaşacağımıza karar veremediğimiz için geceleri sahillerde otururuz.
Yalnız kalmak sonuç değil; sonuca ulaşmak için bir geçiştir. Bu geçiş ise komik durumlara sokar insanı. Örneğin hayatı durup durup yeniden tanımlarsın ve birden bir filozof Üsküdar Beşiktaş arasındaki vapurlara dalıp gider:
“Hayat soğana benzer, kat kat soyarken zaman zaman ağlatır.
Hayat geç kalanları hiç affetmez.
Hayat, siz bir şeyleri becermek için planlar yaparken kaçırdıklarınızdır.
Hayatta iki trajedi vardır.Biri istediğini elde edememek, öteki; elde etmek.”
…ve yaslarsın sırtını sahildeki banka. Bir “of çekersin” sanki herkes seni izliyormuşçasına gerilirsin. Kasılırsın, dünyayı kurtaran adammış gibi. Oysa ayağa kalkıp iki adım attığında dünyada hayal gücünü zorlayacak ne çok olay olduğunu anlarsın. Çevren farklı hikayelerle doludur…
Terapi bitmiştir. Bir sonuç yoktur. Ezilmiş egonu düzeltirsin biraz. Sıkıntılı insan tribine girip belki bir karizma yaparsın çevrene. Hepsi bu kadardır işte. Sonuçta bilirsin ki tek başına asla çözüme ulaşamayacağındır.
Dönüp yola koyulduğunda ise boğazın serin sularını kıyıya çarptıran poyraz sana şunu fısıldar:
“İnsan kendi yanlışlarını yalnız başkalarının gözüyle görebilir.”
Zamana ihtiyacın vardır dostum. Hepimizin olduğu gibi…
Birkaç gündür düşünüyorum. Yaşadıklarım ve gözlemlediklerimin sonucu oluşan fikirler bunlar. Yalnız kalmak. “Yalnız kalmak istiyorum.” Demek…
Neden yalnız kalmak isteriz? Yalnız kalmak istemek, yalnızlığın bir yarayı saracak oluşundan değildir aslında. Konuşmak isteriz. Paylaşmak ve kendimizi dinlettirmek. Belki bir yaşam koçu arıyoruz fakat henüz hastayı tanıyamıyoruz. Hasta biziz de; biz kimiz? Dile getiremediğimiz bir sorunum varken ve ne söyleyeceğimizi bilemediğimizden, dostumuzla bunu nasıl paylaşacağımıza karar veremediğimiz için geceleri sahillerde otururuz.
Yalnız kalmak sonuç değil; sonuca ulaşmak için bir geçiştir. Bu geçiş ise komik durumlara sokar insanı. Örneğin hayatı durup durup yeniden tanımlarsın ve birden bir filozof Üsküdar Beşiktaş arasındaki vapurlara dalıp gider:
“Hayat soğana benzer, kat kat soyarken zaman zaman ağlatır.
Hayat geç kalanları hiç affetmez.
Hayat, siz bir şeyleri becermek için planlar yaparken kaçırdıklarınızdır.
Hayatta iki trajedi vardır.Biri istediğini elde edememek, öteki; elde etmek.”
…ve yaslarsın sırtını sahildeki banka. Bir “of çekersin” sanki herkes seni izliyormuşçasına gerilirsin. Kasılırsın, dünyayı kurtaran adammış gibi. Oysa ayağa kalkıp iki adım attığında dünyada hayal gücünü zorlayacak ne çok olay olduğunu anlarsın. Çevren farklı hikayelerle doludur…
Terapi bitmiştir. Bir sonuç yoktur. Ezilmiş egonu düzeltirsin biraz. Sıkıntılı insan tribine girip belki bir karizma yaparsın çevrene. Hepsi bu kadardır işte. Sonuçta bilirsin ki tek başına asla çözüme ulaşamayacağındır.
Dönüp yola koyulduğunda ise boğazın serin sularını kıyıya çarptıran poyraz sana şunu fısıldar:
“İnsan kendi yanlışlarını yalnız başkalarının gözüyle görebilir.”
Zamana ihtiyacın vardır dostum. Hepimizin olduğu gibi…
0 yorum:
Yorum Gönder